Inleiding
Ooit zijn we allemaal begonnen als één geheel. Vanaf een bepaald moment daarna zijn we begonnen onszelf op te splitsen. Misschien omdat het te pijnlijk was om sommige stukjes van onszelf bij ons te houden; misschien uit nieuwsgierigheid, om eens te kijken hoe het voelt zònder deze stukken, of een mengsel van deze twee. Hieruit zijn weer nieuwe gevolgen ontstaan.
Soms ook nemen we stukken van anderen op. Misschien omdat het te pijnlijk voor de ander is om te dragen en wij het daarom zolang voor die ander overnemen; misschien omdat anderen ons bewust of onbewust willen overheersen. Ook hierin kunnen weer allerlei mengvormen ontstaan.
Hoe het ook komt, lang niet altijd zijn of voelen we ons nog één geheel, één geheel met en van onszelf. We hebben onszelf overlevingsstrategieën aangeleerd en gaan 'gewoon' verder. De één houdt het langer vol dan de ander, maar op een gegeven moment lopen we hierin vast. Soms ook omdat we niet snappen waarom bepaalde dingen ons nou steeds weer lijken te overkomen.
In alles wat we meemaken, zitten lessen verstopt. De ene keer duidelijker dan de andere. Wanneer de les geleerd is en het geleerde geïntegreerd in ons lichaam, komen we dit soort situaties en lessen niet meer tegen op ons levenspad. Bij een goede integratie hoort het verwerken en loslaten van alle pijn en het transformeren van negatieve overtuigingen. Verdiept door alle ervaringen kunnen we weer helemaal onszelf worden, diegene die we in essentie zijn.
|
